Onze buren en voormalig bewoners van ons huis, hebben naast ons op 5 minuten lopen, ook gelegen op het terrein Fantilhou, een manége. De jonge dertigers Myriam en haar zus Ines runnen het geheel. Zij zijn Frans sprekend.  Op dit moment wordt tevens een grote overdekte loods gebouwd waar ook onder dak kan worden gereden. Je kunt bij hun les krijgen of tochten maken tijdens je vakantie.

Hierover kun je meer lezen op www.harasdefantilhou-fr.com

De lessen zijn:

€ 18,- per uur

€ 18,- voor een toch van een uur.

€45,- voor 3 x 1 uur

€ 30,- voor een tocht van 2 uur.

Schoondochter Annebel gaf voorheen les maar heeft het inmiddels te druk met haar eigen werk en paarden. Ze woont 25 km van Fantilhou vandaan. Wel is voor een echte paardenhulp bij haar vaak gratis gelegenheid daar te verblijven en een aantal weken mee te werken. Indien gewenst kun je me haar adres vragen. Als je meer wilt weten over haar drive, dan kun je onderstaand verhaal lezen.

BEZIELING
Annebel Lensen-Kruitwagen

Zelf vind ik dat ik spiritueel met paarden omga. Als zesjarig meisje begon ik zoals vele meisjes onder ons op een manége. Na een paar jaar wilde ik altijd het wildste, onbetrouwbaarste paard berijden. Deze paarden blijken vaak juist de liefste, maar vooral de bangste paarden te zijn. Het is niet alleen fijn om te rijden maar ook om voor te zorgen en om het paard weer plezier te laten krijgen in het werk. Dat laatste blijkt niet altijd mogelijk. Vraag een paard dat niet van springen houdt en er geen talent voor heeft, niet elke dag om te springen. Hij zal hierdoor erg chagrijnig worden en denken dat hij niks kan. Iedereen heeft zo zijn eigen talenten, paard en mens. Wat je talent is, vind je meestal ook erg leuk. Zet mij de hele dag tussen de paarden en ik kom er stralend vandaan. Mijn man echter moest toen ik zwanger was de paarden wel eens binnenhalen. Ik heb hem er niet één keer vrolijk vandaan zien komen. Ieder heeft zijn talent en dingen waar hij vrolijk van wordt.

Zo kwam het dat ik op mijn veertiende al veel moeilijke paarden te rijden kreeg tegen betaling. Dat kwam ook omdat ik niet bang was en altijd op het paard vertrouwde. Een paard is niet slecht uit zichzelf, maar verpest door de mensen. Op mijn zestiende ging ik in de zomervakantie werken op een pension-dressuurstal. Daar worden ook hengsten zadelmak gemaakt voor de hengstenkeuringen. Dit beviel zo goed dat ik daar twee keer per week naartoe ging om twee hengsten te rijden. Met hen had ik een enorme band. Zodra ik de poort binnenkwam stonden ze allebei te stampen en te hinniken en waren blij dat ze mochten werken.

NATUREL
Dit waren allebei grote hengsten van 1.76 m en zeker geen watjes. Met hengsten werken is iets heel aparts en ik ben er gek op. Maar dan denk ik ook weer, wat is NATUREL? Als ik met één van die hengsten in de bak ging rijden is het heel natuurlijk dat ze geïnteresseerd zijn in een merrie, mocht die er lopen. Het is natuurlijk dat ze er op af lopen en gaan snuffelen. En als de merrie vruchtbaar blijkt te zijn dan ruiken ze dat en willen ze er op springen! Dat kan dus niet! Daarom zijn er ook niet veel hengsten en natuurlijk is het beter om dit soort situaties te voorkomen. Het is niet leuk voor de hengst, maar hij moet zijn gevoelens bedwingen. Maar het kan altijd gebeuren dat je buiten rijdt en een hengstige merrie tegenkomt. En dan?
Dan moet je zorgen dat je je paard in de hand hebt, dat je altijd en elk moment controle over hem hebt, anders is het erg gevaarlijk. Met de hengsten die ik toen reed kon ik tussen de merries rijden. En ze werden soms heet maar ze wisten wanneer ze te ver gingen. Dit kwam door de band die ik met ze had. Die band moet je opbouwen. Dit deed ik door in het begin erg streng te zijn. Het waren een stelletje puberale kwajongens. Met bange paarden moet je weer heel anders omgaan. Als ze begrepen wie waar stond en dat zij niet de dienst uitmaakten was het goed. Ik hoefde niet te slaan maar werd wel echt boos als ze door me heen liepen of bijna op me sprongen omdat ze schrokken van een stukje papier! Maar als jij een goede band met je paard hebt is het vaak al genoeg om even een boos woord tegen hem te zeggen. Dat ervaart hij als erg vervelend. Als jij woorden met je vriend of vriendin hebt gehad en je weet dat het jouw schuld is, voel je je ook rot en wil je het goed maken. Een hengst moet respect hebben voor jou en jij respect voor hem. Dat geldt voor alle paarden, anders is het gevaarlijk. Naar mijn mening komt er zeker ook een soort discipline bij kijken. Discipline, geduld, soms erg veel geduld. Het gaat om liefde en meevoelen met je paard. Net als met kinderen eigenlijk. Kijken jullie wel eens naar de tv serie Nanny? Een paard moet weten dat, als het er op aankomt, jij degene bent die de beslissing neemt. Hij wil hier ook op kunnen vertrouwen, vertrouwen op jou.

ERVARING
Na mijn mavo te hebben afgemaakt kwam ik op mijn zeventiende met puur geluk bij een internationale springamazone, Carry Huis in het Veld, te werken. Ik was haar Groom en thuis kreeg ik de gelegenheid om samen de paarden te rijden en voor alles te zorgen, stallen schoonmaken, voeren etc. We werkten met zijn drie-een en hadden gemiddeld 14 paarden om te rijden. Het was erg druk en hard werken maar ik heb het super naar mijn zin gehad en veel geleerd. Soms gingen we bijvoorbeeld een maand weg naar Spanje en Frankrijk met vier paarden. Elk weekeinde een ander concours, Cannes, Biaritz, Monaco en weer terug naar huis.
Mijn taak was dan te zorgen dat de paarden in topconditie bleven, schoon, en op tijd klaar om warm te rijden enz. Ik maakte het altijd leuk voor mijn paarden, ik zorgde dat ze allemaal een uurtje per dag even konden grazen aan het halster, even relaxen. En tussen de wedstrijden door ging ik alleen ontspannen ritjes met ze maken. De paarden vonden het leuk, ook het springen, ze konden het allemaal. Ze deden hun best en waren trots en opgewonden als ze gewonnen hadden.
Het was een heerlijke tijd en je krijgt een enorme band met de paarden. Op zo 'n moment ben jij alles voor ze, eten, pleziertjes, alles. Ik zou hier ook mooie verhalen over kunnen schrijven, over wat deze paarden allemaal voor je doen. Carry heeft bijna al haar paarden zelf ingereden en ze op internationaal niveau gebracht. Van een groen jong paard tot een paard dat reuzensprongen neemt. Ze springen puur uit wilskracht, lef en vertrouwen in haar.
We hoorden soms van de thuisblijver, dat paarden op stal, die niet mee mochten en de veewagen weg hoorden gaan, niet te genieten waren. Topsport springen is niet natuurlijk, maar als het paard en ruiter vreugde brengt, waarom niet? Ik weet dat er ook veel niet leuke dingen gebeuren in de topsport. Niet elk paard wordt even goed behandeld en vindt het leuk. Maar scheer niet alles en iedereen over één kam. Als jij het leuk vindt om lekker een parcourtje te springen met je paard en jullie worden misschien wel echt goed, dan kan het niet anders dan dat jullie het allebei leuk vinden! Als je het probeert en het lukt niet, kijk dan eerst eens hoe dat komt. Ben je bang? Vind je paard het niet leuk? Heeft je paard pijn? Doe je het omdat iedereen het doet of vind jij het echt leuk? Rij je op een manege waar iedereen fanatiek wedstrijden rijdt en jij rijdt liever buiten, kijk dan of er een leuke club is voor recreatieruiters en omgekeerd natuurlijk net zo. Het maakt niet zo veel uit hoe, als jij en je paard het allebei maar prettig hebben. Ik heb toen ik de hengsten reed twee keer les gehad van een bekende dressuurruiter. Twee keer kwam ik er huilend af en mijn paard liep als een pannenkoek. De keer erna reed ik alleen en liep hij de sterren van de hemel. Deze man gaf streng les en schreeuwde. Ik was 16 jaar, deed mijn uiterste best en kon er niet tegen zo afgesnauwd te worden. Voor anderen werkt dit misschien wel, hoewel ik denk dat het voor het paard nooit fijn kan zijn. Zoek wat bij jou en je paard past. Wat voor de één werkt, hoeft nog niet voor de ander te werken.