FANTILHOU IN BEROERING OF VERKOOP SEPTEMBER 2009

Door Janny Post

Hieronder in volgorde van datum de situatie rond de veranderingen van Fantilhou.

Op de wel en wee staan alleen de laatste nieuwtjes kort, en hier laat ik heel het verhaal staan. Als er dus nieuws is kun je het onderaan lezen. 

En als je nu een keer echt moet vertrekken, vraagt Marijke, wat gebeurt er dan met je.

Nou, peins ik, als ik echt weet dat het klaar is, dat ik mijn werk heb afgemaakt, of dat het over is, dan ga ik in 24 uur om.

En die 24 uur waren er de afgelopen week in de start van september 2009. Ik zal wat uitleg geven.

Het huis is een gezamenlijk bezit, dus naast mij is er nog een eigenaar die niet in Frankrijk woont. Ze heeft het geld meebetaald vanuit geloof en vertrouwen in wat ik doe.

Inmiddels wil zij het verkopen. Er zijn geen andere opties waarin ik een hypotheek kan nemen of iets dergelijks. Wanneer dus niet een mede-eigenaar zich meldt, wat nog zou kunnen, of een andere goede oplossing wordt geboden door het leven, dan wordt het verkocht.

Daarnaast zijn de gasten, leden van de association. De association maakt het mogelijk om het geheel te bekostigen. Zelf ontvang ik een uitkering van € 400,- per maand, en alle medewerkers zijn op vrijwillige basis. De inkomsten zijn dus uitsluitend om het bestaan van Fantilhou in zijn huidige vorm te kunnen waarborgen. Dat betekent dat gasten en huurders mede dragers zijn van het geheel.

Dit jaar zijn er te weinig gasten geweest om het financiële draagvlak te kunnen handhaven.

Mijn hoop dat september hierin nog verandering zou brengen is nu weg. Bovendien zijn er op dit moment onvoldoende garanties die me verdere uitstel van dit plan zouden doen overwegen.

En Marijke kwam ook nog met haar grappige opmerking dat ik altijd zeg, dat als ik ergens klaar ben, ik dan weg ga. En dat is waar. Dat heb ik al heel vaak meegemaakt. Net als iets heel mooi is, of goed draait, dan ben ik er klaar. Maar nogmaals, was ik dat hier niet van plan.

En ja, ik heb wel het gevoel dat nu de energie top is, en dat het eigenlijk klaar is. Maar eerlijk gezegd, was ik een week geleden nog niet van plan om te vertrekken. Het verhaal wat ik een week geleden schreef laat ik dan ook hieronder staan, waarin je leest hoe ik er toen nog in stond. Ook voor anderen schrijf ik regelmatig dat we in een vreemde tijd leven, waarin veel mensen vandaag niet weten wat morgen brengt. Veel mensen worden ook geleefd door het leven wat hun in de hand heeft. Zo is dat ook voor mij.

Wanneer ik het geheel verkoop is er voor mij voldoende geld om een ander huisje te kopen en heel wat gemakkelijker te leven. Daar is het me echter niet om te doen. Fantilhou is meer als een leuk huis, en ook de reden waarom ik dit geheel mede met vele anderen, gemaakt heb zoals het nu is. De laatste jaren voelde ik me een soort bewaker van het terrein, wachtend op wat, ja dat weet ik ook niet. De antwoorden zijn niet altijd even duidelijk in een weten.

Ook heb ik steeds gezegd dat ik ieder jaar bekeek of het nog een jaar kon. En als ik echt zou verzuipen, dan zou ik gaan.

Nu verzuip ik. Er is onvoldoende geld om de winter door te komen. Ook zeg ik altijd, het leven leeft mij, en ik leef niet het leven. Het leven leeft me nu naar de bereidheid om het geheel los te laten. Mogelijk leid het tot iets anders, maar ik ben bereid te gaan.

In ons kwartaalblad van oktober staat hierover meer informatie.

Conclusie:

De mede-eigenaar wil haar geld terug.

Om Fantilhou te kunnen laten voortbestaan is ook meer inkomsten nodig. Natuurlijk begrijp ik ook dat het een omvorming is naar een nieuwe vorm. Wat dat is weet ik niet. Met de makelaar bespreek ik ook opties om bijvoorbeeld de helft te verkopen, en op een deel ervan een huisje te bouwen. Zo zijn er vele opties, te veel voor mijn hoofd soms. Want ik zie nog vele mogelijkheden. Feit blijft overeind, dat ik dat niet alleen kan.

Wanneer iemand steun of ideeën heeft, of nog op vakantie wil komen, ook een goede optie, dan hoor ik het graag.. En ik ben benieuwd hoe ik over een jaar op deze periode terug kijk.

Wat een verlichting.

ROERING OP FANTILHOU OKTOBER 2010

In september meldde ik de roering op Fantilhou. Daarvan geef ik nog een korte samenvatting. Fantilhou, het pand en het terrein, is een gezamenlijk onroerend bezit. De helft is van mij. Mede eigenaar heeft destijds geïnvesteerd vanuit ondersteuning in het geheel. Mede eigenaar wil haar geld terug. Daarin is nu beweging hoe we dat kunnen oplossen. Dat zou kunnen betekenen dat tenslotte Fantilhou verkocht moet worden. Maar we hopen op een andere oplossing. Ook van lezers komen al meerdere reacties los. Maar ook hier geld, is wat is, kattenpis. Met andere woorden. Het is niet anders. Ik heb gedaan wat ik kon om deze plek te her-vormen tot wat het was en is en blijven zal. En ik hoop dat er iemand komt die deze waarde herkent en blijft bewaken in de toekomst. Het zou kunnen zijn dat er een tussenoplossing komt waarnaar wordt gekeken. Maar het kan ook gebeuren dat ik op een deel van Fantilhou een huisje bouw, bij het campinkje, en dus nog op het bosgedeelte blijf wonen. En daarin kan ik ook nog deels blijven doen wat ik nu ook doe. Ook daarnaar wordt geïnformeerd en een vergunning aangevraagd. Het geheel vraagt tijd en zal zeker niet volgende zomer al leiden tot een grote verandering denk ik. Maar ik houd jullie op de hoogte zo ver ik kan. Dank voor al het medeleven tot nu toe. Ook mooi om te ervaren hoeveel mensen betrokken zijn bij deze plek. Er komen zelfs voorstellen om aandelen te kopen, of financieel te ondersteunen. Ik ontvang alles in grote liefde en verwondering, en we kijken wat het eindresultaat wordt. Eén ding is zeker. Ik ga niet terug naar Nederland, en ik blijf ook in deze omgeving wonen. En ik doe voorlopig of er niets verandert, daarmee kan ik blijven bij het hier en nu, en kan ik me vol blijven geven waarvoor ik sta. Als er echt verandering in beeld is, is het tijd genoeg om daarin mee te gaan. Het lijkt me voor veel mensen overigens een goede tip.